กำจัดมด

มด เป็นแมลงสังคมที่จัดอยู่ในอันดับ Hymenoptera วงศ์ Formicidae สามารถพบได้ทั่วไปตั้งแต่เขตร้อนจนถึงบริเวณเขตขั้วโลก สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ทุกสภาพพื้นที่ จนมีคำกล่าวว่า มดเป็นสิ่งมีชีวิตที่ครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของพื้นดิน โดยพบมดทั่วโลกทั้งสิ้น 300 สกุล 15,000 ชนิด ในประเทศไทยพบมดทั้งสิ้น 9 วงศ์ย่อย 86 สกุล 512 ชนิด และชนิดของมดที่ควรรู้จักซึ่งเกี่ยวข้องกันมนุษย์ ได้แก่ มดคันไฟ (Solenopsis geminata), มดละเอียดหรือมดเหม็น (Tapinoma melanocephalum), มดละเอียด (Monomorium pharaonis และ M.indicum), มดง่าม (Pheidologeton diersus), มดแดง (Oecophylla smaragdina) และมดตะนอย (Sima rufonigra)

fire-ant
มดคันไฟ
Pharaohs-Ant
มดละเอียด
Ghost-Ant
มดเหม็น
Crazy-Ant
มดดำ
Big-headed-ant
มดง่าม
Weaver-Ant
มดแดง

มด มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างอย่างสมบูรณ์ (Complete metamorphosis) ซึ่งในวงจรชีวิตประกอบไปด้วย ไข่ ตัวหนอน ดักแด้ และตัวเต็มวัย ภายในรังสามารถแบ่งมดออกเป็นวรรณะต่างๆ ได้คือ มดแม่รัง หรือ ราชินี มีขนาดใหญ่กว่ามดทุกตัว ภายในรัง มีหน้าที่ในการผสมพันธุ์และวางไข่ ทั้งยังคอยกำกับดูแลมดภายในรังด้วยการปล่อยฟีโรโมนควบคุมพฤติกรรม มดเพศผู้ คือมดที่พบในจำนวนน้อยที่สุดในรัง มดงาน คือมดเพศเมียที่เป็นหมัน ไม่มีปีก ไม่มีตาเดี่ยว มีหน้าที่คอยหาอาหาร ดูแลตัวอ่อน ดูแลราชินี สร้างรัง และรักษารัง โดยมดทุกวรรณะในแต่ละชนิดจะมีพฤติกรรมต่างๆ ร่วมกัน โดยพฤติกรรมต่างๆ ที่น่าสนใจมีดังนี้ พฤติกรรมการผสมพันธุ์และการสร้างรัง คือ เมื่อภายในรังมีประชากรมดหนาแน่นมากจะมีการขยายรังโดยมดเพศผู้และเพศเมียที่ทำหน้าที่ผสมพันธุ์จะบินออกจากรังเดิม และราชินีมดจะทำการเลือกพื้นที่ที่เหมาะสมในการสร้างรัง มดที่มีวิวัฒนาการสูงจะผสมพันธุ์และสร้างรังตามที่สูง เช่น บนต้นไม้ แต่มดที่มีวิวัฒนาการต่ำจะผสมพันธุ์รังและสร้างบนพื้นดิน ซึ่งเมื่อได้พื้นที่ที่เหมาะสมแล้วราชินีจะสลัดปีกออกแล้วทำการวางไข่ มดงานรุ่นแรกที่ออกมาราชินีเลี้ยงเองด้วยไข่ที่ไม่ได้รับการผสมพันธุ์ แต่หากมดงานเป็นตัวเต็มวัยแล้วจะเริ่มขยายรังและหาอาหารเอง เมื่อภายในรังมีความอุดมสมบูรณ์มากขึ้นราชินีจะผลิตราชินีและมดเพศผู้รุ่นใหม่เพื่อขยายรังต่อไป พฤติกรรมการหาอาหาร มดเป็นแมลงที่หากินทั้งเวลากลางวันและกลางคืน เมื่อมดในรังมีจำนวนมากจะแจกจ่ายอาหารให้แก่มดตัวอื่นๆ โดยวิธีการสำรอก พฤติกรรมการติดต่อสื่อสาร ต้องอาศัยการปล่อยฟีโรโมนทั้งฟีโรโมนนำทาง ฟีรีโมนเตือนภัย และฟีโรโมนที่ช่วยในการคุมประชากรมดภายในรัง เป็นต้น สุดท้ายคือ พฤติกรรมการใช้เสียง เพื่อเป็นการเตือนภัยเรียกรวมประชากรมดต่างๆ
ความสำคัญทางการแพทย์ของมดไม่น่ากลัวเหมือนถูกแมลงชนิดอื่นๆ กัดหรือต่อย แต่ก็ขึ้นอยู่กับความรุงแรงของอาการแพ้ในแต่ละคน ตำแหน่งที่ถูกกัด และอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการติดเชื้อซ้ำอาจทำให้เป็นโรคผิวหนังเรื้อรังได้
การป้องกันจัดการมดสามารถใช้ได้ทั้งสารเคมี และการจัดการสภาพแวดล้อมอย่างการเก็บอาหารในภาชนะที่มิดชิด การจัดเก็บสิ่งของที่ไม่ได้ใช้ให้เป็นระเบียบ การใช้สารเคมีประกอบด้วยหลายวิธีทั้งการวางเหยื่อเพื่อให้มดกินและนำกลับไปที่รัง การโรยสารเคมีชนิดผงเพื่อขวางทางเดินของมด รวมถึงการใช้สารเคมีฉีดพ่นเพื่อกำจัดมดในบริเวณที่พักให้หมดสิ้นไป ทั้งนี้การใช้สารเคมีในการจัดการมดจะได้ผลสูงสุดก็ต่อเมื่อเลือกใช้สารเคมีที่มีประสิทธิภาพ และมีมาตรฐานการรับรองผลิตภัณฑ์

ant-1